عصر ما ، عصر فریبِ ، عصر اسم های غریبه

عصر پژمردن گلدون ، چترهای سیاه تو بارون

شهر ما سرش شلوغه ، وعدهاش همه دروغه

آسموناش پر دودِ ، قلب عاشقاش کبودِ

کاش تو قحطی شقایق بشینیم توی یه قایق

بزنیم دل رو به دریا ، من و تو تنهای تنها

خونه هامون پرِ نرده ، پشت هر پنچره پرده

قفسا پر پرنده ، لبای بدون خنده

چشما خونهء سواله ، مهربون شدن محاله

نه برای عشق میلی ، نه کسی به فکرِ خیلی

کاش تو قحطی شقایق بشینیم توی یه قایق

بزنیم دل رو به دریا من و تو تنهای تنها

اونقدر میریم که ساحل از من و تو بشه غافل

 قایق رو با هم میرونیم ، اونجا تا ابد می مونیم

جایی که نه آسمونش ، نه صدای مردمونش

نه غمش ، نه جنب و جوشش ، نه گلای گل فروشش

مثل اینجا آهنی نیست

پس ببین یادت بمونه

کسی هم اینو ندونه

زنده  بودیم اگه فردا

وعده ما لب دریا